|
|
Om 9.00 uur waren we klaar met het pakken van de spullen. We zaten te wachten op de komst van de politie. Er kwam een handyman van de camping langs om te proberen om onze stokken te repareren. Het leek me niet echt mogelijk, maar ja.
Het wachten op de politie duurde lang. Uiteindelijk besloten we om maar zelf naar het politieburo te gaan om aangifte te doen. Om 11.30 uur kwam de handyman weer langs, en ja hij had het voorelkaar gekregen om de stokken zodanig te maken dat de tent in ieder geval weer bruikbaar was. Het was natuurlijk maar een noodoplossing, maar hopelijk lukt het nog om ermee te camperen.
Snel daarna verlieten we de camping, want we hadden geen zin om maar tot de volgende dag te wachten tot er politie-bezoek zou komen. We klommen de heuvel weer op naar de bushalte. Het politieburo was snel gevonden en het aangifte doen kostte erg weinig tijd. We hadden er spijt van dat we er zo lang mee gewacht hadden.
We pakten de trein naar Bristol en moesten daar een uur wachten op de trein naar Penzance. In de restauratie namen we koffie, cola, een sandwich en een ijsje. De trein kwam vroeger dan verwacht, we snappen niet zoveel van de dienstregeling hier. We kwamen in een piepklein treintje terecht dat er vier uur over deed om Penzance te bereiken. Het is belachelijk dat alle treinen naar Londen zo mooi en zo luxe zijn en dat er op de andere trajecten alleen maar vreemde boemeltjes rijden.
Er was maar 1 zitplaats over in de trein en Thomas en wisselden elkaar dus steeds af. Ik heb nog een hele tijd zitten kletsen met een Engels meisje en dat was heel gezellig. Halverwege de reis konden we gelukkig zitten. Het was echt een vreselijk eind en de treinreis was veel minder mooi dan we verwacht hadden.
Om 19.15 uur kwamen we aan op het station van Penzance. We waren al langs St. Michaels Mount geweest en hadden een helicopter zien landen. Natuurlijk waren alle voorzieningen die informatie hadden kunnen geven al gesloten. We liepen daarom maar het stadje in en hebben bij een souvenirwinkeltje gevraagd of er hier een camping in de buurt was.
Die was er gelukkig wel en het zou een kwartiertje lopen zijn. Vanaf de grote weg zagen we een grasveld liggen met allemaal tenten erop. Dat zou de camping dus wel wezen. We zagen nergens een receptie dus liepen we helemaal om in de hoop 'm toch tegen te komen. Nou er was dus gewoon geen receptie. Er is een beheerder die met z'n auto het veld rond rijdt om nieuwe gasten te ontdekken. Deze man komt meerdere keren per dag kijken en dan gezellig met de gasten kletsen. Het kost ons 6 pond per nacht hier.
Er zijn verder weinig voorzieningen, maar gelukkig zit naast de camping een grote supermarkt en het is maar 15 minuten lopen naar Penzance.
Je kunt weer terug naar de beginpagina.
