Vogezen winterwandeltocht 2002

We lopen verder naar Oderen, en vinden (na 2x het dorp rondgelopen te hebben) op het dorpsplein een winkeltje en een openbaar toilet met vers stromend water. We doen ons tegoed aan een paar appels en een liter sap, want ons wacht nu een zware beklimming van 350 meter.

De schuine, gladde helling is compleet verijsd

Vanuit het dorp lopen we langs de kerk omhoog, door een buitenwijk richting "Langenbach". De helling is steil, het pad compleet onvindbaar en dat een uur lang! Uiteindelijk komen we bij een hutje (half-open) waar we uitpuffen van de vermoeiende klim. Maar nog zijn we er niet, want er liggen ons nog 350 hoogtemeters te wachten tot aan de Petit Drumont. Op een gegeven moment raken we de bewegwijzering naar de top compleet bijster, en we besluiten dan maar zelf een weg te maken. De schuine, gladde helling is compleet verijsd, en slechts met de grootste moeite houden we ons staande. En soms ook niet... Berry is blij dat hij een pickel bij zich heeft.

Gelukkig vinden we het juiste pad boven op de heuvel, dus alle ontberingen zijn niet voor niets. Op de Petit Drumont zit alles dik in de mist, en de Auberge is gesloten. We zetten koers naar het hutje bij het Etang du Drumont. Dit blijkt weer een "bushalte" te zijn, maar wel met een schone betonnen vloer. 2 Kilometer verderop ligt echter nog een hutje, pal aan een kruispunt. Lopen we door? Erik gaat even kijken om poolshoogte te nemen, maar komt tot de ontdekking dat het hutje bij het meer een veiliger plek is.