|
|
Het bos kleurt vurig oranje als de zon opkomt. Een prachtig gezicht! We
ontbijten en pakken onze spullen in. Het pad dat we nu zoeken ligt aan
de andere kant van de bergtop. Een soort van pad loopt vanaf onze
slaapplek omhoog, en we besluiten dat te volgen. Boven op de top van de
Becherkopf vinden we de restanten van een bunker, met half ingezakt dak
en enorm veel puin op de vloer. Leuk om te schuilen, maar niet als
slaapplek.
We hobbelen de besneeuwde helling af, en bereiken zo de GR5, die we opgaan richting de Grand Ballon. Deze is in de verte tegen de kraakheldere lucht prachtig te zien. Het pad loopt langzaam omhoog, en onder de stralende zon krijgen we het knap warm.
We dalen af naar de Col du Silberloch, waar we een kijkje nemen bij het oorlogsmonument. Vervolgens gaat het verder over de GR5, een smal pad dat hier evenwijdig aan de weg door het bos slingert. Dat valt nog niet mee met al die sneeuw. Het pad is schaars belopen, en bij elke voetstap zakken we een eind weg in de sneeuw. Na 2 uur geploeter bereiken we de col bij Freundstein, alwaar we een soepje koken. De zon wordt helaas wat waterig, en door de kou verjaagd trekken we verder. Het bos rond de Col Amic ligt behoorlijk plat, nog steeds de stormschade van 1998. Overal om ons heen wordt hard gewerkt. Ook door ons trouwens, want het verijsde pad gaat tergend langzaam omhoog en vereist veel concentratie en tredzekerheid. Het loopt al aardig tegen het eind van de middag en we moeten nog een plekje zoeken om te overnachten. We besluiten af te dalen richting het gehucht Rimbach. Daar staan diverse hutjes op de kaart. Eén daarvan, van de Club Vosgien, blijkt bewoond, want de schoorsteen rookt. Dan maar wat anders. Langs de weg ligt een hoge aarden wal, begroeid met dennenbomen. Daarachter vinden we aardig wat ruimte voor een tent. We besluiten niet verder te zoeken, en zetten het kampement op. Af en toe komt er een auto voorbij, maar achter onze extra opgeworpen berg takken worden we niet gezien! |