|
Op 13 januari pakken we (=Erik en Berry) de auto vol om onder een waterig
zonnetje de reis te aanvaarden richting Thann. De route gaat (als vanouds)
via Luik, Luxemburg, Metz, Nancy en Epinal, en rond 4 uur in de middag
arriveren we ter plekke. De keuze voor Thann was ingegeven door een
internet-reisverslag van
Margriet Lautenbach,
waarin een hutje aldaar werd
omschreven als "groot, rond, plexiglas ramen rondom en een smeulend vuurtje
in het midden". Dat klonk natuurlijk perfect als eerste overnachtingsplek.
En zo lopen we aan het eind van de middag bepakt en be(rug-)zakt in
noordelijke richting de bossen in. Na enkele kilometers komen we langs een
huis, met veel auto’s voor de deur. Zut, de boswachterswoning! We hebben
niet de illusie dat 2 wandelaars met rugzak onopgemerkt zullen blijven, maar
doen gewoon alsof er niets aan de hand is... We nemen het eerste smalle,
steile pad dat we kunnen vinden, weg van het berijdbare pad waar de boswachter
ons achterna zou kunnen komen.
We overnachten in de open lucht.
|
Alles blijft rustig achter ons, en langzaam
valt de schemering. Op ongeveer een kwartiertje voor de hut zien we in de
verte autolichten in het bos. Dekking! Die boswachter is duidelijk niet op
z’n achterhoofd gevallen, en blijkbaar fanatiek genoeg om op zondagavond in
het bos naar wildkampeerders te gaan zoeken. We houden ons schuil totdat de
auto voorbij is. Hij verdwijnt uitgerekend in de richting van ons prachtige
hutje! Wat te doen? We verstoppen de rugzakken in een zijpad achter wat
struikgewas en gaan voorzichtig op onderzoek uit. Plotseling horen we in de
verte stemmen, en een portier slaat dicht. De auto keert om, en komt onze
kant weer op! Onder de veilige dekking van de duisternis duiken we het zijpad
in, hopende dat de auto weer terug rijdt naar het dal. Mis! De autolichten
komen ons achterna, en vliegensvlug duiken we de berm in, tegen het talud
omhoog. De Landrover hobbelt traag voorbij, en rijdt door. Direct halen we
de rugzakken uit de berm, en sleuren ze met ons mee omhoog.
We besluiten de
hut niet te gebruiken vanavond, en als de auto helemaal niet meer te horen
is, klimmen we tegen de berg omhoog op zoek naar een plekje waar we niet
gevonden kunnen worden. Uiteindelijk vinden we een vlakke, open plek in het
bos. Etenstijd!
Het is windstil en het vriest hooguit een paar graden, dus besluiten we de
tent niet op te zetten, maar lekker in de open lucht te overnachten. Onder
de kraakheldere sterrenhemel slapen we vervolgens snel in.
|
