Baskenland (Pyreneeën) 1996

Berry en Erik komen er na krap 2 uur asfalt stampen aan, en reserveren alvast een paar plekjes op de camping. De rugzakken mogen achterblijven in het kantoortje.

De bus naar Argelès-Gazost vertrekt pas om 12h30, dat duurt nog veel te lang. Daarom maar met de duim omhoog in de hoop een lift te krijgen. Dat lukt pas na ruim een uur, als een aardige Duitse familie met een camper-VW-busje ons meeneemt tot Lourdes. Dat scheelt ons heel wat tijd.

Om 11h30 worden we voor de deur van het station afgezet. Wat een service ! De trein naar Pau is net 5 minuten weg, en kunnen we wachten tot 14h35... Mooi niet dus, dan maar weer met de duim omhoog. Inmiddels daalt de regen gestaag uit de lucht, en dat maakt het er niet leuker op. En als je na ruim een uur ook nog eens de bus (!) naar Pau aan je voorbij laat gaan, begin je helemaal te twijfelen wat je aan het doen bent.

Na 2 uur vruchteloos liften zit er niets anders op dan de trein te nemen. Op het station van Lourdes is het een chaotische vertoning van komende en vertrekkende groepen zieken, gehandicapten, nonnen en andere bedevaartsgangers. In de trein naar Pau vinden we weer rust, en in een half uur zijn we er. Nu nog 'even' 1± uur wachten totdat de trein naar Oloron vertrekt. De koffie in de stationsrestauratie smaakt goed.

Omstreeks 17h30 bereiken we Oloron en treffen de auto van Erik aan op de verwachte plaats. Geen parkeerbonnen, wel veel reclame onder de ruitenwisser. Inladen en wegwezen, op naar Larrau. Het gaat nu iets sneller dan twee weken geleden (3 kwartier), waarvan we het laatste kwartier weer flink wat bochten op onze route treffen. Op camping Ixtila treffen we de eigenaar weer, en voldoen de rekening.

De terugweg is bochtig en lang. Via Laruns wordt de Col d'Aubisque bestegen, die helaas dik in de mist zit. Oppassen voor plotseling overstekende koeden en geiten ! En wéér al die bochten !