|
|
|
Als we opstaan ziet de lucht er maar grauw uit. De bergen waar we vandaag
over willen zitten flink in de mist. We gaan toch maar inpakken, en als we
klaar zijn breekt de lucht en priemt een zonnestraaltje voorzichtig door het
wolkendek. We stijgen aan de noordkant de berg op. Het gras en de lage
boompjes zijn kletsnat, en na enkele uren moeten we ook nog een gladde
puinhelling omhoog.
Maar met alle ervaring van de afgelopen weken is dat geen probleem, natuurlijk.
Maar ook al is het doel in zicht, wil dat nog niet zeggen dat je er bijna bent ! Het pad gaat onverantwoord steil omlaag, over glad gras en puinhellingen. En beneden in het bos is het pad al helemáál verdwenen. Dat wordt nog even flink struinen over steile, glad modderige bosgrond, waarbij je ook nog eens goed op je hoofd moet passen. Met knikkende knie‰n bereiken we uiteindelijk de grasvlakte bij het meer, waar het echt kermis is. Dagjesmensen die blijkbaar nog nooit een rugzak hebben gezien kijken ons niet-begrijpend aan. De camping is gelukkig rustiger dan het gebied er omheen. Het meer, het restaurant en het terras trekken veel bezoekers, maar 's avonds is het gros van de mensen verdwenen. En daar maken we kennis met een ander fenomeen: In de vooravond begint iedereen met takken en boomstammen te slepen om er vuurtjes mee te stoken. Of anders gezegd, om er de buren mee uit te roken. Binnen de kortste keren hangt er een blauwe waas boven de camping. Rare Fransen. De Gâteau Basque in het restaurant smaakt gelukkig goed. |
