|
We hebben vanmorgen wat buitjes gehad, maar nu is
het droog. Er staat wel een felle wind. We besluiten
om de binnentent op te ruimen en dan in de tent
te ontbijten. Om half 10 vertrekken we, gepakt en
gezakt.
Volgens
de routebeschrijving is het stuk dat wij gaan lopen
erg saai. Wij vinden het meer een vermoeiend pad:
heel nat en met veel slijk en rotsen. De weg is goed
gemarkeerd, de trapjes zijn ook goed. Er
drijven grote wolken door de lucht waardoor het warme
zonnetje en de koude wind elkaar afwisselen. Maar het
regent niet en dat is het belangrijkste. We ploeteren
verder, een paar keer steken we een riviertje over.
Bij één ervan (de Derryquay river) lunchen we: een
zalig, romantisch plekje uit de wind waar je zalig
kan wegdromen.
Oplettend voor de rammen (ik vertrouw die beesten
niet) lopen we door de immens grote weilanden. Onze
broeken zien er al erg smerig uit. Het laatste stuk
gaat over een breder pad. Daar zien we een ruïne van
een kerk (en de eerste tekenen van monumentenzorg).
Het pad is dan wel breder, maar de modder is dat ook.
Het enige wat we nog kunnen is voorzichtig verder
dabberen. Onze schoenen zijn bijna niet meer te
herkennen. Op een splitsing kunnen we kiezen tussen
verhard of modder. We kiezen verhard, dan komen we
tenminste weer vooruit.
In het dorpje Camp kopen we
brood en drinken. Nu blijkt dat er recht voor ons een ongekende
camping is. We twijfelen even, maar het doen van de
was en het drogen in het nu schijnende zonnetje geven
de doorslag. Het is geen gewone camping, meer een
overnachtingsplaats voor huifkartouristen en hun
paarden. De was hangt buiten
en is al bijna droog en als we de weerberichten
mogen geloven blijft het weer tot na het weekend
goed.
|
