De puinhelling tot aan .............
|
Nu gaat het pad geleidelijk omhoog naar de top
|
Om 5u gaat de wekker. In het donker opstaan is ook niet
alles ! Na een stevig ontbijt gaan we om 6u30 op pad. De
eerste uren schiet het redelijk op. Technisch een redelijk
pittige route, conditioneel zwaar. Na een aantal uren
rotswandelen volgt een puinhelling tot aan .............
Daarna gaat het pad geleidelijk omhoog naar de top. Elke
keer als we op een top waren, zagen we dat het nog steeds
niet de Monte Cinto was ! Eindelijk, 12u15 zijn we boven
(2705 meter). Toeristisch ! En erg druk. Op de top houden
we onze middagpauze. Met soep. Wat een bekijks.
Na ongeveer
2 uur vertrekken we weer. We willen eigenlijk de zuid-oostelijke
afdaling nemen, maar kunnen het pad niet vinden. Eigenlijk
moeten we nu omdraaien en terug naar boven om het goede pad
te zoeken, maar we hebben daar (stom, stom, stom...) geen zin
in. We komen op een puinhelling op één van de uitlopers van
de berg terecht met grote rotsblokken en zonder fatsoenlijke
looproute. Via een oude rivierbedding komen we uiteindelijk
een oude gemarkeerde route tegen die ons terug brengt op de
goede weg. Uiteindelijk komen we om 17u30 bij refuge de
l'Ercu aan, waar we opgewacht worden door Melinda !
We zoeken
een plekje uit, Melinda en ik zetten de tenten op (de rest
heeft geen puf meer) en koken het avondeten.
Melinda heeft nog wat verse groenten
bij om het wat lekkerder te maken. Daarna gaan we naar bed.
Er zijn intussen 2 groepen jongeren aangekomen met tentjes
die waarschijnlijk morgen de Monte Cinto gaan beklimmen.
Wandeltijd 8 uur. Geen drinkwater onderweg.
|
